Lo Rei-petit

 

Cançon roialista hèita per un republican sus la neishença deu duc de Bordèu

Air : De la plus charmanta anesqueta

Suspendetz vòste gasolhatge

I vòstes combats amorós ;

Vietz, òstes d’aqueste bocatge,

Vietz ençà, tendres auserons,

L’aire que retié son alena,

Dejà lo primtemps que’ns arrid ;

Jo, portant, que soi dens la pena ;

Vietz consolar lo Rei-petit.

 

Au cresc medish, lo sòrt perfide

Son agulhon me he sentir ;

Qu’èi vist devath l’urp’omicide

De l’esparvèr, mon pair perir :

Tot nud, de son ala leugèra

Ma mair que’m coa dens lo nid ;

Sòrt, presèrva de ta colèra

La mair deu praube Rei-petit.

 

Fier de son antica noblessa

Que hè l’arròda, lo paon ;

De son plumatge la richessa

De tot costat que questa aunor.

Mantun poloi plen de rotura,

Non s’a pas hicat dens l’esprit,

De voler har com eth figura,

Quins sostiés tau Rei-petit.

 

L’ausèth de plan meishant augura

Qu’ei aqueth negre de corbàs ;

Eth n’aima qu’eth, i qu’a l’alura

D’estar tanben bèth drin Judàs.

De tot son urpa que s’empara ;

Los qui quau’ còp e l’an neurit,

Que s’empressan de cridar gara !

Los uelhs deu praube Rei-petit.

       

Lo hasan pertot ge caqueta

Qu’au nid m’a ponat un cocuth

Mei qu’a la cleca tròp rogeta ;

Certas, no’n serà pas cregut.

Leishem atau parlar l’entriga ;

De nat cocuth non soi sortit ;

Ma mair non m’aimeré pas briga

Si n’èri pas son Rei-petit.

 

La haut sus lo ròc solitari,

L’agla que fixa lo sorelh ;

Autorn d’un èr involontari

Sovent que’m cèrca d’un còp d’uelh.

Jo non cranhi nada vengença,

Ausèth si tots ve reünitz,

I si vòstes còrs en silença

Disen viva lo Rei-petit !